Mt. Baker, Ørkenen, Salt Lake City og Alta

I Mt. Baker har me fått tre dager med kjempeføre. Me blei tatt imot med åpne armer nok eingang, og blei hooka up me någen lokale kjørere. De tog oss med på någen fantastiske hikes, og me fant kanonbra snø fra fysste tur av. Det e ikkje rart at fjellet og området blir omtalt som någe av det beste Backcountry skiing i N.Amerika. Gjett om me fekk gått ifra oss! Kor absurd e det ikkje, her e me i Mt. Baker, og kjøre på ski og går tur med gamle legender som Dean Collins, sjekk ud Flying Circus, ein fotograf så har flerne forsidebilder enn me e antall år og någen andre kjørere så va sponsa fra topp te tå. Me følte oss temmelig priviligerte. Dette fjellet e definitivt ein plass me ska tebage te. 

Det blei ikkje møye Montana, Idaho og Wyoming på oss, som planen egentlig va. Ein av de me va me fekk ein telefon fra Utah, der de skrøyda øve ein halvmeter pudder. Før me visste ordet av det hadde me kasta oss rett rondt, fylt opp skutå me gasolina og stolte blindt på de 14 timene så Mapquest.com sa kjøreturen sko ta. Itte 22 timer med kjøring igjønå storby og ørken så rulla skutå inn te OL-byen Salt Lake City. Gjett om me blei overraska øve kor fint der va her, tippe de hadde ein skikkelige opprenskning i 2002. Me tog oss som vanlig te rette og spaserte rett inn på Universitet sitt treningssenter å fekk oss ein velfortjente dusj. Gjerna det va lukten av tre staute karer så hadde gått på turer i fjellet 3 dager i strekk me seige fjellgeiter som guider i Baker, så fekk hu te å snu seg vekk når me passerte skranken. Løye ka ei uga uden dusj gjørr me luktå!

Det såg ikkje så lyst ud når me kjørte opp te Alta, ein trikvarters kjøretur fra byen, der me blei møtt av synet av oppkjørte løyper og sammensunken snø. Kor blei pudderet av? Ikkje fekk me bo på parkeringsplassen der oppe heller! Klokkå 0700 dagen ittepå va gutta oppe med godt mot, me sgo hvertfall ha det kjekt itte å ha kjørt så himla langt. Ittekvert så skutå snigla seg oppigjønå veiene oppimot Alta blei snøflakene større og større. 

Me blei møtt av et himla stort smil av ei koselige PR-dama, så gledelig kunne medele at Johnny, ein lokale legende, sko visa oss fjellet fra sin beste side. Johnny mann satte prikken over i`en for heile dagen når an bare sa, “kom an guttar idag går me foran køen!” Me tulle ikkje når me seie at ikkje mindre enn 50 m me hungrige pudderhunder stod i køen, ein goe halvtime før heisen åpna. Gjett om me fekk møye pes for å gå rett inn foran heile gjengen!

Spente så me va spurta me av heisen på topp. Sitat Kristian: ” Eg e så stoke`a at eg holle heilt ærligt på å spy”. Me heiv oss itte Johnny, uvitende for ka så venta oss ud i waist-high pudder. Eg trodde snorkel føre va någe me bare såg på film, men itte et par svinger,kroppen full av adrenalin, gjekk det opp for meg at eg fekk jo ikkje pusta! Snøen va øvealt. Ikkje mindre enn 23 tommer med champange tørr pudder hadde falt i løpet av natten og det snødde kattar ennå!

Dagen idag har me venta lenge på. Og gjett om den gjorde de stive ryggane itte kjøreturen verdt det. Hadde bare kver dag vært som denne. Det love bra, siden vervarselet love oss liga møye nedbør imårå og!